Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ >   Εικόνες από το σήμερα >   Σκιαγραφήσεις >   Από τη «Καμπούλ της Πάτρας» στη «Ζούγκλα» του Calais: η στυγνή πραγματικότητα 

Από τη «Καμπούλ της Πάτρας» στη «Ζούγκλα» του Calais: η στυγνή πραγματικότητα


Η Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες έθεσε σε εφαρμογή μια διαδικασία ενημέρωσης, προσδιορισμού και προσανατολισμού προς τους μηχανισμούς προστασίας για τους πληθυσμούς που καταφτάνουν στις όχθες του Pas-de-Calais, αφού διαμετακόμισαν μέσω όλης της Ευρώπης. Η διαπίστωση είναι απλή, η κατάσταση των μεταναστών στη περιοχή του Calais δεν είναι μόνο ευθύνη της Γαλλίας. Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα τα αίτια του οποίου οφείλονται στη περιοριστική υλοποίηση από τα κράτη μέλη της ΕΕ των υποχρεώσεων τους σχετικά με την εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων. Ως εκ τούτου και ο παραλληλισμός με το τι συμβαίνει στη Πάτρα είναι εύλογος.

Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο είναι πλέον ένα «γεγονός» που ακόμα δεν έχει αποκτήσει μια έμπρακτη μορφή. Θεωρητικά προσβλέπει στην:
  - οργάνωση της νόμιμης μετανάστευσης, λαμβάνοντας υπόψη τις προτεραιότητες, τις ανάγκες και τις δυνατότητες υποδοχής κάθε κράτους μέλους, και ενθάρρυνση της ενσωμάτωσης,
  - καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, εξασφαλίζοντας την επιστροφή των παράνομων μεταναστών στις χώρες καταγωγής τους ή σε χώρα διέλευσης,
  - ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των συνοριακών ελέγχων,
  - συγκρότηση της Ευρώπης ως χώρου ασύλου,
  - δημιουργία σφαιρικής εταιρικής σχέσης με τις χώρες καταγωγής και διέλευσης ευνοώντας τη συνέργεια μεταξύ μετανάστευσης και ανάπτυξης.

Διαβάστε στο 2ο μέρος αυτού του δίπτυχου, Από τη «Καμπούλ της Πάτρας» στη «Ζούγκλα» του Calais: η ευρωπαϊκή ατζέντα, για τις ρυθμίσεις που ισχύουν στην ΕΕ βάσει του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ και το σχεδιασμό που τελεί υπο διαπραγμάτευση, για την υλοποίηση του λεγόμενου προγράμματος της Στοκχόλμης, που θα διμαορφώσει και τα νέα πρότυπα για την μετανάστευση και το άσυλο.

Πάτρα Μετανάστες 1Η αστυνομική επιχείρηση στον πρόχειρο καταυλισμό μεταναστών στην Πάτρα  και η πυρκαγιά που ξέσπασε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης κατεδάφισης και η εισδοχή παράτυπων μεταναστών από τη Τουρκία είναι δύο θέματα της επικαιρότητας. Ένα άλλο θέμα που εισάγεται σιγά σιγά στην επικαιρότητα είναι αυτό του Κανονισμόού Δουβλίνο ΙΙ, που παρέχει κριτήρια ώστε να αποφασίζεται ποια χώρα θα πρέπει να εξετάζει τις αιτήσεις των αιτούντων άσυλο και επιτρέπει την επαναπροώθηση τους στο κράτος όπου εισήλθαν για πρώτη φορά, ή που ευθύνεται για την είσοδο τους, σε έδαφος της ΕΕ. Οι πρόσφυγες, που λανθασμένα ταυτίζονται συχνά με τους οικονομικούς μετανάστες, φεύγουν από τη χώρα τους όχι για το οικονομικό κέρδος αλλά για να ξεφύγουν από διώξεις, απειλές κατά της ελευθερίας τους αλλά και κατά της ίδιας τους της ζωής. Χρειάζονται ένα ασφαλές λιμάνι όπου θα μπορούν να επουλώσουν τα τραύματά τους, ψυχικά και σωματικά- και να χτίσουν από την αρχή τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον.

Υπάρχει και το μείζον θέμα ότι, έτσι και αλλιώς, η Ελλάδα πρέπει να βελτιώσει επειγόντως την κατάσταση που ισχύει σχετικά με τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στη χώρα. Και ενώ τα πράγματα βαίνουν προς το χειρότερο στη χώρα μας σε ότι αφορά το καθεστώς χορήγησης ασύλου, εγείρονται νέα ζητήματα σχετικά με τη διαβίωση και τα δικαιώματα των μεταναστών. Αντί να υλοποιηθεί μια πολιτική που θα σέβεται και την ανθρώπινη υπόσταση, τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας και να δίνει λύσεις στα προβλήματα που εγείρονται, παράγεται ένα γραφειοκρατικό περιτύλιγμα αδιάκριτης καταστολής που κατ’ επίφαση θα χαρακτηριστεί ως πολιτική αντιμετώπισης της παράνομης μετανάστευσης…

Καθημερινά άνθρωποι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, την κοινότητά τους και τη χώρα τους. Κάποιοι φεύγουν από φόβο, άλλοι φεύγουν επειδή τους εξανάγκασαν η κοινωνική ή η οικονομική τους κατάσταση. Ένα από τα πιο σημαντικά δικαιώματα που είναι κοινό σε όλους τους πρόσφυγες, στους αιτούντες άσυλο, στους μετανάστες είναι το δικαίωμα στην ελευθερία από διακρίσεις και σε τελική ανάλυση κάτι που το θεωρούμε δεδομένο, το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Οφείλουμε να σεβαστούμε τους πρόσφυγες, δεν είναι μια υποχρέωση, είναι μια συνειδητή επιλογή, μια ελάχιστη πράξη ανθρωπιάς. Είναι δεδομένο ότι η μεταχείριση των προσφύγων στη χώρα μας είναι η χειρότερη δυνατή και με μεγάλη βεβαιότητα οι νέες ρυθμίσεις, αλλά και οι πρακτικές που προάγονται, συγχέοντας παράτυπους μετανάστες και πρόσφυγες, θα «νομιμοποιήσει» μεθόδους που δεν συνάδουν με μια πολιτισμένη χώρα. Οι παράνομα εισερχόμενοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες όσον αφορά την πρόσβαση στις διαδικασίες του ασύλου. Οι δυσκολίες αυτές έχουν να κάνουν με την έλλειψη ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους και τη διαδικασία του ασύλου, την έλλειψη των  κατάλληλων διερμηνέων και την ανεπαρκή νομική συνδρομή και πλέον πρόσφατα με τα διαδικαστικά κωλύματα που προβάλει η Πολιτεία.

Ας σταθούμε όμως σε ένα post της blogger Cynical με τίτλο Πάτρα-Calais: Σημειώσατε Χ. παραθέτοντας ένα σχετικό σημείο:

«Αν η Πάτρα αποτελεί τον ένα πόλο μαρτυρίου των Αφγανών και Πακιστανών κυρίως, προσφύγων, το Calais, λίγα μόνο μίλια από τις ακτές της ultimum «Γης της Επαγγελίας», αποτελεί τον άλλον. Και στις δυο πόλεις, πόλος έλξης το λιμάνι, τα πλοία, τα φορτηγά και οι νταλίκες και η μεγάλη υπόσχεση για μια νέα ζωή, την οποία όμως ένα υδάτινο σύνορο κρατάει ανεκπλήρωτη. Και στις δυο πόλεις το ίδιο σκηνικό. Άθλια στρατόπεδα, εξαθλιωμένες ψυχές, μόνη τους έγνοια το κυνήγι της καρότσας. Δυο λιμάνια που στομώνουν από απελπισμένους. Όσοι καταφέρνουν να σαλτάρουν από Πάτρα στην Ιταλία, μοιραία θα φρενάρουν στο Calais. 10, 20, 30 οι προσπάθειες σε κάθε λιμάνι, άλλες τόσες οι αποτυχίες.

Παιδί μετανάστηςΌπως εδώ, έτσι και κει ο τόπος βρίθει από δουλεμπόρους. 500 ως 1200 λίρες η ταρίφα γι’ απέναντι και τα κεφάλια πολλά.

Στις άκρες της πόλης του Calais, κοντά σ’ ένα υποβαθμισμένο ξερότοπο, μια νέα πόλη φάντασμα έχει ξεπηδήσει με καλύβες φτιαγμένες στα πρόχειρα από χαρτόνια, πλαστικά, παλιοσίδερα, ξύλα, χωρίς νερό χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τίποτε. Η «Ζούγκλα». Όνομα δοσμένο όχι για την πλούσια βλάστηση του τόπου φυσικά, αλλά για ό,τι απέμεινε από τους ανθρώπους που ήρθαν από το Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν. Γύρω στις χίλιες ψυχές. Οι Αφρικάνοι ζούνε αλλού, σε εγκαταλελειμμένα κτήρια στο κέντρο του Calais. Όπως και δω. Τρέφονται από φιλάνθρωπους Γάλλους που μοιράζουν φαΐ, ρούχα και κουβέρτες…»

Διαβάστε τις αναφορές μας για το θέμα των μεταναστών της Πάτρας:

  - Οι Γ.Χ.Σ. για την τύχη των μεταναστών της Πάτρας
  - Ο "καταυλισμός" της Πάτρας και η Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες
  - Για ένα στοιχειώδη ανθρωπισμό

Διαβάστε τις πλέον πρόσφατες αναφορές μας στο θέμα του ασύλου:

  - Κόλαφος για το άσυλο από την Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες
  - Για τα παιδιά που ζητάνε άσυλο…
  - Προχειρότητα και άγνοια στα θέματα της μετανάστευσης
  - Οι αιτούντες άσυλο και δεδομένα...
  - Πραγματικοί Άνθρωποι - Πραγματικές Ανάγκες
  - Η κρίση του ασύλου και η έξαρση της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα
  - Δυναμιτίζεται η διαδικασία ασύλου στην Ελλάδα
  - Προς το χειρότερο η χορήγηση ασύλου…

Ποια είναι όμως η λειτουργική εφαρμογή της διαδικασίας ενημέρωσης, προσδιορισμού και προσανατολισμού προς τους μηχανισμούς προστασίας για τους πληθυσμούς που καταφτάνουν στις όχθες του Pas-de-Calais, που έθεσε η Υπάτη Αρμοστεία στα βόρεια σύνορα της Γαλλίας; Παραθέτουμε τα σχετικά στοιχεία από το κεντρικό κόμβο της Υπάτης Αρμοστείας:

* Η Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες σχεδιάζει τον οδικό χάρτη για να βοηθήσει τους ανθρώπους να βγουν από τη «ζούγκλα» του Calais

«Calais, Γαλλία, 17 Ιουλίου (UNHCR) – Οι ντόπιοι το αποκαλούν, «η ζούγκλα» - ένας ρυπαρός κυκεώνας παραπηγμάτων που γίνονται από χαρτόνι, κοντραπλακέ και κομμάτια πλαστικού και που έχει ξεφυτρώσει μεταξύ των αμμόλοφων άμμου και θαμνόφυτων έξω από Calais. Εκατοντάδες των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, ζουν εκεί ή σε εγκαταλελειμμένα κτήρια πιό κοντά στο κέντρο αυτού του λιμανιού στη βόρεια Γαλλία.

Προέρχονται από μακριά: Αφγανιστάν, Ερυθρέα, Ιράν, Ιράκ, Σουδάν, Σομαλία και ακόμη και από το Βιετνάμ. Μερικοί ήταν σε κίνηση για μήνες, διασχίζοντας τις σειρές βουνών και τις ερήμους. Είναι απρόθυμοι να μιλήσουν στους ξένους.

Το τελευταίο εμπόδιο στο όνειρό τους μιας νέας ζωής στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι η ακτίνα των 34 χιλιομέτρου της θάλασσας που χωρίζει το Calais από τους άσπρους απότομους βράχους του Ντόβερ, σαφώς ορατούς από εδώ τη καθαρή ημέρα.

Τα κίνητρά τους για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου σκληρού ταξιδιού και για αυτή τη σκληραγώγηση στο Calais ποικίλλουν. Μερικοί έχουν τους συγγενείς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Άλλοι έχουν ακούσει ότι είναι εύκολο να βρεθεί μια καλή εργασία εκεί. Μερικοί θέλουν να μελετήσουν. Ακόμα άλλοι έχουν αναγκαστεί να φύγουν από τις χώρες τους λόγω πολιτικής, θρησκευτικής ή εθνικής δίωξης, και μπορεί να δικαιούνται το καθεστώς του πρόσφυγα εάν τους δοθεί η ευκαιρία να υποβάλουν αίτηση για άσυλο.

«Δεν υπάρχει καμία γενική κατάσταση, κάθε μεμονωμένη περίπτωση είναι διαφορετική,» εξήγησε η Marie-Ange Lescure της Υπάτης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες. Από του στις αρχές Ιουνίου, η Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες των Η.Ε και ο τοπικός συνεργάτης της, France - Terre d'Asile, είναι παρόντες στο Calais, ενημερώνοντας και παρέχοντας συμβουλές σε εκατοντάδες ανθρώπων για τα συστήματα και τις διαδικασίες ασύλου για να υποβάλουν αίτηση για άσυλο στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Μετανάστης CalaisΤην προηγούμενη εβδομάδα, οι δύο οργανώσεις παρουσίασαν στις γαλλικές αρχές έναν οδικό χάρτη που στοχεύει να βοηθήσει στην επίλυση  μερικών από τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τη σύνθετη κατάσταση σε\το Calais και σε άλλες πόλεις στη βόρεια Γαλλία, και να βοηθήσουν εκείνους που μπορούν να έχουν ένα δικαιολογημένο φόβο δίωξης των στις χώρες προέλευσης τους.

Ο οδικός χάρτης δίνει τις λεπτομέρειες της αποστολής και των δραστηριοτήτων της Υπάτης Αρμοστείας στο Calais και κάνει μια σειρά προτάσεων σχετικά με το πώς να εξετάζονται οι περιπτώσεις που εμπίπτουν στο κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ, στο πλαίσιο του οποίου οι αιτήσεις ασύλου αντιμετωπίζονται κανονικά από τη χώρα στην οποία ο αιτών πρώτα εισήλθε στην ΕΕ. Κάνει επίσης συγκεκριμένες προτάσεις σχετικά με το πώς να υλοποιηθούν μηχανισμοί για τη προστασία των παιδιών και των ανηλίκων.

Εν τω μεταξύ, η εύρεση των ακριβών πληροφοριών και των αμερόληπτων συμβουλών για κάθε μεμονωμένη περίπτωση δεν είναι εύκολη. Οι μετανάστες και οι πιθανοί αιτούντες άσυλο μπορούν εύκολα να χάσουν τον δρόμο τους σε μια σύγχυση φημών, σκόπιμης παραπληροφόρησης και των γραφειοκρατικών κανονισμών που μπορεί να είναι όσο συγκεχυμένες και εκφοβιστικές όσο και η πραγματική ζούγκλα.

Για εκείνους που μπορούν να έχουν ανάγκη για διεθνή προστασία, οι τοπικές αρχές έχουν προχωρήσει σε σημαντικά βήματα για να διευκολύνουν τη διαδικασία αίτησης για άσυλο. Από τον περασμένο Απρίλιο, οι δημοτικές αρχές το έχουν καταστήσει δυνατή τη κατοίκηση των αιτούντων άσυλο για τις αξιώσεις στο Calais. Πριν, οι ενδεχόμενοι αιτούντες άσυλο έπρεπε να πάνε στη Λίλλη, 100 χιλιόμετρα μακριά.

Από τότε, περισσότεροι από 120 άνθρωποι έχουν προσέλθει στο ειδικό γραφείο στην επαρχία του Calais. Αλλά, παρά τη συνεργασία από τις τοπικές αρχές, οι πιθανοί αιτούντες άσυλο αντιμετωπίζουν ακόμα ιδιαίτερα διοικητικά και γραφειοκρατικά εμπόδια.

Παραδείγματος χάριν, οι ρυθμίσεις του Δουβλίνο ΙΙ για το που πρέπει να γίνει επεξεργασία των αιτήσεων ασύλου έχει επιπτώσεις στη τραχιά διαβίωση των ανθρώπων στο Calais. Οι περισσότεροι μπήκαν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας, μια χώρα όπου οι αιτούντες άσυλο συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην πρόσβαση μιας αποτελεσματικής διαδικασίας ασύλου.

Για να αποφύγουν να σταλούν στην Ελλάδα ή αλλού, μερικοί μετανάστες και αιτούντες άσυλο έχουν φτάσει στο άκρο του καψίματος των άκρων δακτύλου τους με τα υπερθερμασμένα καρφιά ή με θειικό οξύ, έτσι ώστε να μην μπορούν να ταυτοποιηθούν.

Οι λαθρέμποροι ανθρώπων, που κάνουν χρήματα παρέχοντας βοήθεια στους μετανάστες και στους αιτούντες άσυλο να φτάσουν στον προορισμό τους, συχνά παρέχουν ψεύτικες πληροφορίες στους πελάτες τους. Μερικοί αιτούντες άσυλο έχουν πει ότι έχουν απειληθεί από τους λαθρεμπόρους μετά από την υποβολή μιας αίτησης και έπρεπε να φύγουν από τη «ζούγκλα.»

«Οι ζούγκλες ελέγχονται από τους λαθρεμπόρους,» είπε ένας τοπικός εθελοντής ανθρωπιστικής βοήθειας, ο οποίος έχει εργαστεί στο Calais για χρόνια. «Ελέγχουν την πρόσβαση στα φορτηγά και τα τραίνα. Μια εβδομάδα πριν ένας νεαρός άνδρας μαχαιρώθηκε στο ισχίο στην προσπάθεια να αναρριχηθεί επάνω σε ένα φορτηγό χωρίς να καταβάλει στο λαθρέμπορο την αμοιβή του

ΜετανάστεςΤο άλλο θέμα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες είναι η κατάσταση των παιδιών, μερικά τόσο νέα όπως τριών ετών, τα οποία έχουν φθάσει εδώ με έναν γονέα ή έναν συγγενή ή, σε μερικές περιπτώσεις, από μόνα τους. Είναι εξαιρετικά ευάλωτα και χρήζουν ειδικής προστασίας.

«Τα παιδιά συνοδεύονται συνήθως από έναν λαθρέμπορο που υποστηρίζει ότι είναι μεγαλύτερος αδελφός ή θείος. Χρησιμοποιούν τα παιδιά ως διαπραγματευτικά ατού για να πάρουν περισσότερα χρήματα από τις οικογένειές τους,» αναφέρει ο Jean-François Ρότζερ από τη France - Terre d'Asile.

Η Υπάτη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες ελπίζει ότι συνεργαζόμενη στενά με τις Βρετανικές, τις γαλλικές και τις αρχές της ΕΕ καθώς επίσης και με σχετικές οργανώσεις και τη κοινωνία των πολιτών, μια λύση μπορεί να βρεθεί για τουλάχιστον μερικούς από εκείνους που ζουν αυτήν την περίοδο σε συνθήκες ανθυγιεινές και επικίνδυνες στο Calais.

του William Spindler στο Calais, Γαλλία»

Ανάλογες προσπάθειες έχει συχνά πραγματοποιήσει η Υπάτη Αρμοστεία στην Ελλάδα, χωρίς θεμιτά αποτελέσματα, λόγω μιας ελλειμματικής συνεργασίας από πλευράς ελληνικών αρχών. Οι παραλληλισμοί δεν σταματούν όμως εδώ. Η γαλλική ανθρωπιστική οργάνωση France Terre d’Asile η οποία συνεργάζεται με την Υπάτη Αρμοστεία στο Pas-de-Calais έχει καταγράψει και την άλλη πλευρά του νομίσματος στην άσκηση πολιτικής έναντι των «παροικούντων» σε περιοχές της Βόρειας Γαλλίας. Ας δώσουμε επί τούτου το λόγο στην blogger Cynical και στο post της Πάτρα-Calais: Σημειώσατε Χ.:

«…Το 2002, κάτω από την πίεση της Αγγλίας, οι γαλλικές αρχές ισοπέδωσαν ένα γειτονικό προσφυγικό στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού, στη Sangatte, για να τους εξαναγκάσουν σε φυγή και να αποθαρρύνουν τους επόμενους. Μπορείς όμως να διώξεις τη δυστυχία με μια μπουλντόζα; Σήμερα, η γαλλική αστυνομία κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της. Συλλήψεις, δακρυγόνα, συνεχείς παρενοχλήσεις επί το επιεικότερον. Τον Απρίλιο δε, λίγο πριν την άφιξη του Γάλλου Υπουργού Μετανάστευσης, η αστυνομία ξήλωσε ένα κομμάτι της «Ζούγκλας» και προέβη σε συλλήψεις 190 μεταναστών, με στόχο να έχει ξηλωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου όλο το στρατόπεδο. Μέχρι τότε, ίσως κάποιοι καταφέρουν να περάσουν απέναντι. Γιατί το μετά, θα είναι ακόμα δυσκολότερο….»
Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία