Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ >   Εικόνες από το σήμερα >   Σκιαγραφήσεις >   Μην κρατάμε τους 'μετανάστες' σε ομηρία! 

Μην κρατάμε τους 'μετανάστες' σε ομηρία!


Έχουμε την δύναμη να ξεφύγουμε από τον φόβο μπροστά στην διαφορετικότητα του άλλου. Έχουμε την δύναμη να δούμε αυτόν τον πλουραλισμό των πολιτισμών στην χώρα μας ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικότητας, καινοτομίας και συλλογικής μας δύναμης μπροστά στα σύγχρονα φαινόμενα; Έχουμε την δύναμη – η κοινή μας ιστορία να μην μας κρατά δέσμιους σε ανταγωνισμούς του παρελθόντος αλλά να μας απελευθερώνει – διδάσκοντάς μας για το πως καλύτερα θα συνεργαστούμε στο μέλλον. Έτσι πιστεύουμε και υποστηρίζουμε ολόθερμα κάθε προσπάθεια και κάθε κίνηση εύλογης αλληλεγγύης προς τους μετανάστες.

Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στη χώρα μας. Διαβάστε ορισμένες από τις σχετικές αναφορές μας:

  - Εγκλωβισμένοι σε μια περιστρεφόμενη πόρτα – Μέρος Α’
  - Εγκλωβισμένοι σε μια περιστρεφόμενη πόρτα – Μέρος Β’
  - Μετανάστευση/Άσυλο: προς τα που πάμε;

Οφείλουμε να σεβαστούμε ένα αξίωμα, ότι να είσαι μετανάστης ή πρόσφυγας δεν είναι καθόλου εύκολο. Η αντιμετώπιση μας οφείλει να έχει ως σημείο εκκίνησης το δεδομένο ότι βλέπουμε τον κάθε άνθρωπο ισότιμα. Συναναστρεφόμαστε κάθε άνθρωπο, ως πολίτη του κόσμου και θέλουμε να έχει τα ίδια δικαιώματα, του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στη ειρηνική συμβίωση, στον σεβασμό, στην αξιοπρέπεια, στην ανθρωπιά. Αυτή είναι και οφείλει να είναι η βασική μας φιλοσοφία, που μπορεί μεν να μην λύνει αυτόματα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες μας από τη μετανάστευση ή από την προσφυγιά, αλλά αποτελεί όμως, βασική πυξίδα που μπορεί να μας δώσει το πλαίσιο, να μας δώσει την οπτική γωνία μέσα από την οποία θα αντιμετωπίσουμε, θα λύσουμε καλύτερα αυτά τα προβλήματα.

Η άποψη ότι 'οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, αλλά έχουν προβλήματα', αποτυπώνει μια πραγματικότητα, όσες βελτιώσεις και να έχουν εφαρμοστεί και υλοποιηθεί. Υπάρχουν σημαντικά πρακτικά και θεσμικά προβλήματα και υπάρχουν και προβλήματα αντίληψης, νοοτροπίας, υποδοχής και αποδοχής. Το καλύτερο που θα συνέβαλλε στο να σταματήσει αυτή η εικόνα, ήταν η ένταξη των μεταναστών. Όταν ο μετανάστης αισθάνεται στη χώρα όπου ζει ότι είναι ίσος προς όλους τους άλλους, ότι τον αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο, ότι έχει τα ίδια δικαιώματα στην υγεία, τα ίδια δικαιώματα στην εργασία, έχει λόγο, ακούγεται, τότε δεν έχει παρά να εξελίσσεται κι αυτός και να προσφέρει στην κοινωνία. Οφείλουμε να συνεισφέρουμε στην ένταξη των μεταναστών, ώστε να αισθανθούν όλοι οι μετανάστες την αξιοπρέπεια που χρειάζεται κανείς ως άτομο, ως οικογένειες, ως εθνότητες, ως κοινότητες εδώ στην Ελλάδα. Ας εντείνουμε τη προσπάθειά μας να δώσουμε ίσα δικαιώματα στην υγεία, στην εργασία, πρέπει να δούμε και τα πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών.

Η πάγια θέση μας είναι εκφρασμένη: Όχι στη γκετοποίηση, αλλά στην ομαλή ένταξη των μεταναστών

                          Αφημένες κάποιες Σκέψεις

Με αφετηρία το εξαιρετικά σημαδιακό άρθρο της πολιτικής επιστήμονος, ψυχολόγου και blogger Αφροδίτης Αλ Σάλεχ (το blog της 'Αφημένες κάποιες Σκέψεις') που δημοσιεύεται στον Ιστοτόπο «Πολιτών Συμμαχία», προχωρήσαμε σε μια on-line συνέντευξη μαζί της με στόχο να προσεγγίσουμε το όλο θέμα:

Ερώτηση: Γράφεις στο post σου Μετανάστες- η πιο αγαπημένη μας ασύμμετρη απειλή ότι "... δεν ασκούν καμία έλξη στα παιδιά των μεταναστών τα συλλογικά όργανα των μεταναστών κι αυτό συμβαίνει διότι αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως μέρος της ελληνικής νεολαίας...". Είναι δεδομένο ότι, όπως πολύ σωστά επισημαίνεις στο post σου Δεύτερη γενιά μεταναστών ή δεύτερη κατηγορία πολιτών; η Ελληνική Πολιτεία δεν λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την ενσωμάτωση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στην κοινωνία μας. Με άλλα λόγια τα παιδιά μεταναστών, τα οποία έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και στα οποία η Πολιτεία δεν εκχωρεί τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες πολίτες, νιώθουν τμήμα της κοινωνίας μας, η οποία όμως θεσμικά τα "περιθωριοποιεί" και δεν τους "αναγνωρίζει" αυτή την ιδιότητα. Πως είναι για αυτά τα παιδιά αυτό το no man's land;

Αφροδίτη Αλ Σάλεχ (συνεργάτης του περιοδικού Διαβατήριο): Κατά αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως για τα παιδιά των μεταναστών δεν τίθεται ζήτημα «ενσωμάτωσης στην κοινωνία μας». Είναι de facto ενσωματωμένοι στην ελληνική κοινωνία όπως και οποιοσδήποτε άλλος έλληνας. Η περίφημη κοινωνική ενσωμάτωση, δεν είναι τίποτα άλλο από την κοινωνικοποίηση που συντελείται σε όλους τους έλληνες μέσω ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, με βασικότερο όλων το σχολείο. Η πατρίδα των παιδιών αυτών είναι de facto η Ελλάδα διότι τι άλλο είναι η «πατρίδα» από την εσωτερίκευση της κυρίαρχης ιδεολογίας, από μια συλλογική φαντασίωση ιστορικής συνέχειας και εξέλιξης, από κοινές παραστάσεις και κοινά εργαλεία κατανόησης και ερμηνείας της πραγματικότητας, όπως η γλώσσα; Συνεπώς το Ρατσισμός από τη κούνιαζητούμενο δεν είναι η κοινωνική ενσωμάτωση αλλά η πολιτική, δηλαδή η de jure αναγνώρισή τους ως έλληνες πολίτες.

Κατά δεύτερον, τα αποκαλούμενα «παιδιά των μεταναστών» δεν συνιστούν μια ομοιογενή ομάδα.  Τα παιδιά αυτά υπολογίζονται περί τα 200.000. Μια συγκριτική μελέτη των στοιχείων που δίνει το Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (http://www.ipode.gr/) οδηγεί εύκολα στο συμπέρασμα αυτό. Το μόνο κοινό χαρακτηριστικό των παιδιών αυτών είναι η θεσμική περιθωριοποίηση τους, η οποία βέβαια βιώνεται με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με την προσωπικότητά τους και τις προσλαμβάνουσές τους. Υπάρχουν παιδιά που φαίνεται να έχουν επιλέξει να αποδεσμευτούν από τη χώρα των γονιών τους και μάλιστα συχνά εξελληνίζουν τα ονόματά τους ώστε να αποκρύψουν την όποια πιθανή διαφορετικότητά τους, υπάρχουν παιδιά που φαίνεται να διατηρούν και τις δυο ταυτότητές τους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και παιδιά που ενδεχομένως είναι να είναι πιο πολιτικοποιημένα ή πιο πληγωμένα, τα οποία δηλώνουν ότι είναι μετανάστες διότι σε αυτή την κατηγορία τους τοποθετεί η Ελλάδα. Βεβαίως όπως αντιλαμβάνεστε στην πρώτη ομάδα εντάσσονται κυρίως τα παιδιά που τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους προσομοιάζουν σε αυτά των ελλήνων, δηλαδή τα παιδιά με καταγωγή από βαλκανικές χώρες. Ένα παιδί με καταγωγή από την Αφρική είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένο διότι δεν μπορεί να κρυφτεί, να αποκρύψει την διαφορετικότητά του. Επίσης σ’ ένα υψηλό ποσοστό συλλαμβάνεται συχνά και οδηγείται στο αστυνομικό τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων, και σ’ ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό προπηλακίζεται καθημερινά. Το αυτό συμβαίνει με περιορισμένη ενδεχομένως ένταση και στα παιδιά με καταγωγή την Άπω Ανατολή ή κάποιες χώρες της Ασίας. Φυσικά αυτές οι τρείς κατηγορίες αποτελούν ιδεότυπους.

Από εκεί και πέρα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά αυτά είναι ποικίλα. Σαφώς υπάρχει ένα πρόβλημα ψυχολογικό, διότι είναι παιδιά που δεν ανήκουν πουθενά. Δεν ανήκουν στη χώρα καταγωγής τους διότι η κοινωνικοποίησή τους έχει συντελεστεί στην Ελλάδα, ενώ συχνά δεν γνωρίζουν ούτε τη γλώσσα των γονιών τους. Σε καμία άλλη περίπτωση το χάσμα γενεών δεν είναι τόσο έντονο όσο μεταξύ των μεταναστών-γονέων και των παιδιών τους. Επιπροσθέτως ζουν υπό το υπαρκτό φόβο της απέλασης προς μια χώρα που δεν γνωρίζουν. Ζουν δηλαδή υπό το καθεστώς μιας ατέρμονης ανασφάλειας. Κατά δεύτερον υπάρχει πρόβλημα νομικό που επηρεάζει την καθημερινότητά τους. Κάποια παραδείγματα: δεν μπορούν να γραφούν σε αθλητικούς συλλόγους διότι δεν έχουν πιστοποιητικό γεννήσεως, ή δεν μπορούν να ταξιδέψουν διότι λόγω γραφειοκρατικής κωλυσιεργίας  έχουν μόνο βεβαίωση Χέριακατάθεσης για ανανέωση της άδειας παραμονής με την οποία δεν μπορούν να ταξιδέψουν, ή τα παιδιά που είναι απόφοιτοι παιδαγωγικών σχολών δεν μπορούν να εξασκήσουν το λειτούργημά τους ούτε στον ιδιωτικό τομέα διότι είναι προαπαιτούμενο η εγγραφή στην επετηρίδα για την οποία απαιτείται η ελληνική ιθαγένεια, κ.α. Και για να περάσουμε στα πιο δύσκολα, τα παιδιά αυτά δεν έχουν το δικαίωμα στην ανεργία, όσο κι αν ακούγεται περίεργο αυτό. Δηλαδή τα παιδιά αυτά εάν μείνουν άνεργα, πολύ απλά θα χάσουν την άδεια παραμονής και θα απελαθούν, διότι χρειάζεται ένας υψηλός αριθμός ενσήμων για την ανανέωση αυτής. Είναι δηλαδή αναγκασμένα να εργάζονται σε οποιαδήποτε δουλειά. Κατ’ επέκταση , δεν έχουν το δικαίωμα επιλογής επαγγελματικού προσανατολισμού και σταδιοδρομίας.                      

Φυσικά και η στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Στον 21ο αιώνα, τουλάχιστον στη χώρα μας, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων στερείται πολιτικών δικαιωμάτων.  Πράγμα που πλήττει αν μη τι άλλο τον αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας.
 
Η απόδοση του δικαιώματος στην άδεια του επί μακρόν διαμένοντα, που ψηφίστηκε πρόσφατα με το Ν.3731/2008, στην πράξη δεν δίδει τα πλήρη δικαιώματα που οφείλουμε στα παιδιά. Ούτε η διαδικασία πολιτογράφηση όπως την προβλέπει ο κώδικας ιθαγένειας αποτελεί λύση. Το κόστος είναι δυσβάσταχτο και οι διαδικασίες αυτής αδιαφανείς. Πέραν τούτου, υφίσταται πολιτικό ζήτημα. Τα παιδιά αυτά δεν είναι μετανάστες επομένως η αντιμετώπιση των ζητημάτων τους δεν θα πρέπει να γίνεται με μεταναστευτικούς  όρους.  Ευκαιρίας δοθείσης θα ήθελα να πω ότι πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να αναφερόμαστε στα παιδιά ως «μετανάστες». Η μετανάστευση δεν είναι μια κληρονομική ασθένεια. Ο μετανάστης είναι ένας, αυτός που μεταναστεύει. Τα παιδιά του δεν έχουν μεταναστεύσει. Στο ίδιο πλαίσιο θα ήθελα να τονίσω ότι θα πρέπει να μην εντάσσουμε το ζήτημα των παιδιών αυτών στο μεταναστευτικό. Το ζήτημα των παιδιών αυτών εντάσσεται αποκλειστικά στο εν γένει ζήτημα της υποτίμησης της νέας γενιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο νεοεισαχθείς θεσμός των Δημοτικών Συμβουλίων της Νεολαίας στα οποία συμμετέχουν μόνο οι εγγεγραμμένοι στα δημοτολόγια, δηλαδή αποκλείονται τα παιδιά των μεταναστών, τα παιδιά των ετεροδημοτών και οι φοιτητές! 

Για αυτούς τους λόγους ζητάμε την αλλαγή του κώδικα ιθαγενείας άμεσα έτσι ώστε να αποκτούν αυτοδικαίως το δικαίωμα στην ιθαγένεια με την ενηλικίωση τους. Η Βουλή των Ελλήνων θα επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η αλλαγή του κώδικα ιθαγενείας.

Ερώτηση:  Η μεταχείριση των μεταναστών, ειδικότερα αυτών που "κατηγοριοποιούμε" ως 'λαθρομετανάστες', ενώ κάλλιστα μπορεί να είναι πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο παραμένει απαράδεκτη. Συνθήκες κράτησης, διαδικασίες στο Αλλοδαπών, επαναπροωθήσεις κλπ, που θα έπρεπε να εγείρουν και να ξεσηκώνουν κάθε ένας από εμάς για την απίστευτα απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά. Πως εξηγείται αυτή η στάση της Ελληνικής Πολιτείας; Στο ότι δεν έχουμε μια ξεκάθαρα διαμορφωμένη μεταναστευτική πολιτική, που να "αγκαλιάζει" όλο το εύρος, από τις αναγκαίες υποδομές μέχρι το σεβασμό που οφείλουμε στον συνάνθρωπο μας που υποφέρει; Τελικά είναι θέμα κουλτούρας προς το "ξένο", αδιαφορίας ή ανικανότητας και αδυναμίας σχεδιασμού;
 
ΚτίζονταςΑφροδίτη Αλ Σάλεχ (συνεργάτης του περιοδικού Διαβατήριο): Πράγματι ο όρος λαθρομετανάστες είναι λανθασμένος. Λαθραίες και έκνομες είναι οι διαδικασίες που εφαρμόζει η πολιτεία προς ανθρώπους που έχουμε υποχρέωση βάση διεθνών συνθηκών να προστατεύουμε. Ο δόκιμος όρος είναι «μη καταγεγραμμένοι μετανάστες» (irregular migrants). Στην χώρα μας οι μη-καταγεγραμμένοι μετανάστες προέρχονται συνήθως από χώρες αναγνωρισμένες από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ ως χώρες υψηλού κινδύνου, δηλαδή Σουδάν, Σομαλία, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Τουρκία (Κούρδους), Ιράν, Ιράκ, Κονγκό, Πακιστάν κ.α. Το γεγονός ότι η πολιτεία δεν τους επιδίδει το καθεστώς του πρόσφυγα δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι πρόσφυγες και συνεπώς χρίζουν διεθνούς προστασίας.

Φυσικά το πρώτο και κύριο αίτιο για την απάνθρωπη κατάσταση στην οποία τους έχουμε καταδικάσει είναι η ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής. Δεν υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός, δεν υπάρχουν δομές όπως ικανά κέντρα υποδοχής των αιτούντων άσυλο, κα. 

Παρακολουθήματα αυτού είναι πολλά, με χαρακτηριστικότερα τα εξής:

  (i) Η εν γένει δομική παθογένεια της ελληνικής γραφειοκρατικής οργάνωσης. Η εξέταση και παραλαβή αιτημάτων ασύλου εναπόκειται αποκλειστικά στις υπηρεσίες της Αθήνας, και δευτερευόντως της Θεσσαλονίκη. Η Διεύθυνση Αλλοδαπών Αθηνών- Τμήμα Ασύλου στη Π. Ράλλη 24, έχει υιοθετήσει ένα σύστημα παραλαβής αιτημάτων ασύλου σύμφωνα με το οποίο οι ενδιαφερόμενοι έχουν πρόσβαση στις εγκαταστάσεις της Π. Ράλλη αποκλειστικά τις Κυριακές προκειμένου να προσδιορίσουν την ημερομηνία για την υποβολή αιτημάτων ασύλου. Το αριθμός των αλλοδαπών που συγκεντρώνονται κάθε εβδομάδα ξεπερνά κάθε προσδοκία (3000-5000 άτομα). Σχεδόν κάθε Σάββατο σημειώνονται συμπλοκές με την ΕΛ.ΑΣ, έξω από την Διεύθυνση Αλλοδαπών, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει τη ζωή τους δύο συνάνθρωποι μας και ένας να βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση, ενώ οι τραυματίες είναι πολλές δεκάδες. Σημειώνουμε ότι και στα τρία περιστατικά η σωρός των ανθρώπων βρέθηκε στο ίδιο σημείο: στο ρέμα του Βοτανικού, 700 μέτρα από την Π.  Ράλλη. Και στις τρείς περιπτώσεις αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι όργανα της ΕΛ.ΑΣ τους επιτέθηκαν και τα θύματα έτρεξαν για να διαφύγουν από το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η αστυνομία. Σημειώνουμε ότι το αίτημα της απρόσκοπτης πρόσβασης στις διαδικασίες ασύλου αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα του αλλοδαπού που η διοίκηση οφείλει κατά προτεραιότητα να διασφαλίζει. 

  (ii) Το γεγονός ότι οι διαδικασίες ασύλου βρίσκονται στο χαρτοφυλάκιο της Αστυνομίας, δίχως να έχει μεριμνήσει η ΕΛ.ΑΣ την επάνδρωση των αρμόδιων υπηρεσιών με όργανα της Αστυνομίας ειδικά εκπαιδευμένα να αντιμετωπίζουν ευπαθείς ομάδες. Επιπροσθέτως, σημειώνεται μια εν γένει έλλειψη κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού στις αρμόδιες υπηρεσίες καθώς και διερμηνέων. Συχνά οι αλλοδαποί υπογράφουν έγγραφα του δημοσίου το περιεχόμενο των οποίων τους είναι άγνωστο, παρ' ότι το έγγραφο που καλούνται να υπογράψουν αναφέρει ρητώς ότι ο υπογεγραμμένος γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενο του. Επίσης, οι συνεντεύξεις για το αίτημα ασύλου γίνονται "στο περίπου" καθώς δεν υπάρχει μέριμνα για  διερμηνείς που να γνωρίζουν τις γλώσσες των αιτούντων. Το θέμα είναι ιδιαιτέρως σοβαρό καθώς οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να εξετάσουν εάν συντρέχουν βάσιμοι λόγοι απόδοσης ασύλου. 

                          Διαβατήριο

  (iii) Ο υψηλός αριθμός των μη-καταγεγραμμένων μεταναστών στην Ελλάδα. Αυτό οφείλεται στη γεωγραφική θέση της Ελλάδας, καθώς αποτελεί την πρώτη πύλη εισόδου στις χώρες της Ε.Ε. καθώς και στη Συνθήκη του Δουβλίνου ΙΙ βάσει της οποίας ο αιτών άσυλο οφείλει να παραμείνει στην πρώτη ασφαλή χώρα που θα φτάσει έως ότου λάβει τελεσίδικη απόφαση στο αίτημά του. Η Ελλάδα είναι συνήθως η πρώτη ασφαλής χώρα. Η πολιτεία οφείλει να καταγγείλει την εν λόγω Συνθήκη καθότι αφενός δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετεί η Ελλάδα όλους τους αιτούντες άσυλο από Ασία, Μ. Ανατολή, Αφρική, και αφετέρου οι πρόσφυγες που καταφτάνουν στην Ελλάδα στην πλειονότητα τους επιθυμούν να μεταβούν σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ όπου και διαμένουν φίλοι και συγγενείς τους. Λόγω όμως της Συνθήκης δεν μπορούν να μεταβούν σε άλλη χώρα της ΕΕ, με αποτέλεσμα να τελούν υπό το καθεστώς της ομηρίας και άρα της παρανομίας, μια και η Ελλάδα δεν τους αναγνωρίζει ως πρόσφυγες ,τα λοιπά κράτη της ΕΕ δεν τους δέχονται, ενώ ταυτοχρόνως σύμφωνα με την αρχή της "μη-επαναπροώθησης" δεν επιτρέπεται η χώρα στην οποία ευρίσκονται να στους προωθήσει στη χώρα καταγωγής τους, όταν δεν διασφαλίζεται η ασφάλειά τους εκεί.

Πέρα από αυτά εγείρονται και πολλά άλλα ερωτήματα. Για ποιο λόγο τα ποσοστά επίδοσης του καθεστώτος του πρόσφυγα είναι τόσο χαμηλά στην Ελλάδα (0,04%); Είναι κοινός τόπος ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων αυτών επιθυμούν να εγκαταλείψουν την χώρα μας. Συνεπώς μήπως λοιπόν η Ελλάδα τους κρατάει ομήρους διότι αντιμετωπίζει τη μαύρη εργασία ως μια μορφή επιδοματικής πολιτικής προς τα μικρό -μεσαία στρώματα; Προς επίρρωση αυτού αναφέρω το εξής: στις περιοχές αποκαλούμενες λανθασμένα ως γκέτο (Πλ. Ομονοίας, Μοναστηράκι, Κεραμικός, Πλ. Αμερικής, λ. Βικτωρίας, ΠΛ. Αγ. Παντελεήμονα.) οι μη-καταγεγραμμένοι μετανάστες αναγκάζονται να νοικιάζουν σπίτια σε  εξαιρετικά κακή κατάσταση και σε δυσθεώρητα ενοίκια. Επί παραδείγματι: 50 ευρώ το άτομο σε σπίτι 60 τετραγωνικών μέτρων στο οποίο διαμένουν 35-40 αλλοδαποί. Σύνολο: 2.000-3.000 το μήνα.
Πολιτών ΣυμμαχίαΣτην περίφημη πολυκατοικία του Αγ. Παντελεήμονα στην οδό Πιπίνου ο ιδιοκτήτης νοίκιαζε το χώρο 10 ευρώ το κεφάλι την μέρα. Στην πολυκατοικία αυτή έμενα 200 περίπου Αφγανοί. Τα χρήματα που λάμβανε ήταν φυσικά μαύρα. Τους Αφγανούς τους έδιωξαν από εκεί δίχως μάλιστα να γνωρίζουμε που τους πήγαν. Τον ιδιοκτήτη όμως ουδείς τον ενόχλησε.

Φυσικά το ζήτημα των προσφύγων δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ. Τα προβλήματα είναι πολλά και περίπλοκα και δεν αντιμετωπίζονται ούτε με μανιχαϊστικούς όρους ούτε με ιαβερικές τακτικές.          

Ερώτηση: Είναι εκφρασμένη θέση του Γιώργου Παπανδρέου ότι "η πολιτική συμμετοχή των μεταναστών είναι δικαίωμα. Είναι δικαίωμα, να συμμετέχουν στη χώρα, είναι δικαίωμα, να συμμετέχουν πολιτικά. Για τους Έλληνες, είναι ανάγκη. Για να φτιάξουμε μαζί μια κοινωνία πιο δίκαιη, μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, μια κοινωνία πιο αλληλέγγυα, πιο ανοιχτή στο διαφορετικό και πιο σίγουρη. Που να μπορεί να αγκαλιάζει το διαφορετικό, να αξιοποιεί το διαφορετικό, να μην το φοβάται, αλλά να το κάνει δύναμη. Διότι με τη διαφορετικότητα των, με την κουλτούρα των, με τις δικές τους σκέψεις, κάνουν πιο πλούσια την Ελλάδα." Πως θα το σχολίαζες αυτό και τι θα είχες να προτείνεις στο Κίνημα ως δράσεις;

Αφροδίτη Αλ Σάλεχ (συνεργάτης του περιοδικού Διαβατήριο): Πράγματι ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν ο πρώτος που έφερε στο προσκήνιο του πολιτικού λόγου το θέμα των μεταναστών. Πράγματι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που δίνει στους μετανάστες το δικαίωμα συμμετοχής στις διαδικασίες του κόμματος. Όμως χρειάζεται προσοχή διότι ελλοχεύει η παγίδα του tokenism. Ο μετανάστης και η πολιτική συμμετοχή του δεν μπορεί να αποτελεί έναν token character, δηλαδή μια φιγούρα που την τοποθετούμε στο φόντο ενός πλάνου μόνο και μόνο για να δείξουμε πως έχουμε ευαισθησίες κι από κει και πέρα τίποτα. Ας μην λέμε ψέματα, όσο καλές και να είναι οι προθέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα η πολιτική συμμετοχή των μεταναστών στο κόμμα ουδέποτε έλαβε τις πραγματικές και ουσιαστικές της διαστάσεις. Από πολιτικά υποκείμενα ως οφείλουν να είναι, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται ως πολιτικά αντικείμενα στο πλαίσιο εσωκομματικών διαδικασιών. Τους θυμούνται, όπως ίσως και πολλούς άλλους, μόνο κατά τη διάρκεια των εκλογών και τους οργανώνουν ωσάν αγέλες ώστε να ψηφίσουν «απερίσπαστοι».

Οι διακηρυκτικοί λόγοι δεν αρκούν. Όπως δεν αρκεί το να ψηφίζει κανείς. Προϋπόθεση αλλά και επακολούθημα της εκλογικής συμμετοχής είναι η ουσιαστική πολιτική συμμετοχή. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το πόσο ποιοτική/ουσιαστική είναι η λειτουργία των τοπικών οργανώσεων σε πανελλαδική κλίμακα. Υπό αυτό το πρίσμα, η πραγματική συμμετοχή των μεταναστών στο κίνημα είναι από ελλιπής έως ανύπαρκτη.

Υπάρχουν πρωτοβουλίες που μπορούν ληφθούν σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων, νομικής υποστήριξης, υποστήριξης στη εκμάθηση ελληνικής γλώσσας, επίλυσης τοπικών συγκρούσεων, αλλά και σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Διακρατικών Σχέσεων. Αυτά εξάλλου είναι αυτονόητες πρωτοβουλίες ενός σοσιαλιστικού  πολυσυλλεκτικού κόμματος εξουσίας.      

Εμείς δεν είμαστε εκ των πραγμάτων σε θέση να προτείνουμε συγκεκριμένους τρόπους υλοποιήσεων των πολιτικών αυτών διότι δεν γνωρίζουμε το ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορεί να τις υποστηρίξει. Για τη δουλειά αυτή υπάρχουν τα αρμόδια όργανα, όπως ο τομέας κοινωνικής ένταξης. Θα έλεγα όμως ότι θα ήταν χρήσιμο προτού προχωρήσουν σε οποιαδήποτε ενέργεια να αναζητήσουν τον πραγματικό λόγο για τον οποίο ασχολούνται με το μεταναστευτικό. Όσο πιο σαφής είναι η απάντηση τόσο πιο σαφείς θα είναι και οι ενέργειες στις οποίες θα πρέπει να προβούν. Επί παραδείγματι, εάν η απάντηση είναι ότι ο τομέας υπάρχει ως ένα εργαστήρι για την επικείμενη δημιουργία ενός Υπουργείου Μετανάστευσης, τότε χρειάζεται να συνεργαστούν με ικανά στελέχη με γνώση και εμπειρία στο μεταναστευτικό αλλά και μετανάστες που να γνωρίζουν τα ζητήματα. Εάν όμως η απάντηση είναι πως ωφελεί το προφίλ του κινήματος τότε κινούνται σε λάθος δρόμο. Το μεταναστευτικό έχει πολύ πόνο για να το χρησιμοποιούμε για λόγους εντυπωσιασμού.

Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία