Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ >   Εικόνες από το σήμερα >   Σκιαγραφήσεις >   Το ποδήλατο να μπει στην καθημερινή μας ζωή 

Το ποδήλατο να μπει στην καθημερινή μας ζωή

Με το ποδήλατο...
Με το ποδήλατο...

Γίνεται πολύς λόγος στις μέρες μας για το ποδήλατο στην πρωτεύουσα. Όλο και περισσότερες “ομάδες” (δήμοι, ραδιοφωνικοί σταθμοί, blogs, forums, παρέες κι όχι μόνο) διοργανώνουν συχνά είτε “ποδηλατάδες” για να απολαύσουν οι λάτρεις του ποδηλάτου μια οργανωμένη και όχι επικίνδυνη για τη σωματική τους ακεραιότητα βόλτα στην πόλη, είτε ποδηλατο-πορείες, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες για όσους  ριψοκίνδυνους χρησιμοποιούν ως μεταφορικό μέσο το δίκυκλο με τα πετάλια.

Είναι όντως θαρραλέος εκείνος που ‘τολμά’ να περάσει το κατώφλι του σπιτιού του με το ποδήλατο. Γιατί ως λαός δεν είμαστε εξοικειωμένοι με το ποδήλατο ως μέσο μεταφοράς και δεν μπορούμε να ‘συλλάβουμε’ το γεγονός ότι και στη δική μας χώρα, όπως σε πάμπολλες στο εξωτερικό, όντως κάποιοι άνθρωποι το χρησιμοποιούν για τις καθημερινές τους μετακινήσεις. Γιατί με το που βγει ο ποδηλάτης στο δρόμο, βρίσκεται απέναντι σε εκείνους τους οδηγούς που βιάζονται να πάνε στον προορισμό τους και πότε αρχίζουν να κορνάρουν προκειμένου να κάνει στην άκρη, αγχώνοντάς τον πολλές φορές με κίνδυνο να πέσει στο οδόστρωμα ή σε κάποιο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, πότε τον προσπερνάνε σαν σίφουνες χωρίς να κρατάν τη στοιχειώδη απόσταση ασφαλείας ρισκάροντας το να τον αιφνιδιάσουν και να χάσει την ισορροπία του.

Πορεία ποδηλάτων 1Παρ’ όλα αυτά το ποδήλατο ως μέσο μεταφοράς θα μπορούσε να είναι ευρέως διαδεδομένο στην χώρα μας. Κι αυτό διότι οι αποστάσεις που κινούμαστε συνήθως δεν είναι και τόσο μεγάλες, αλλά μας φαίνονται ατελείωτες όταν βαριαναστενάζουμε εγκλωβισμένοι στην κίνηση μέσα στο αυτοκίνητό μας, αλλά και σε συνδυασμό με την άρση της απαγόρευσης εισόδου των ποδηλάτων σε μέσα όπως το μετρό, θα μπορούσε το ποδήλατο να αποτελέσει διέξοδο στο πρόβλημα των μετακινήσεων στην πρωτεύουσα. Για τις επαρχιακές πόλεις είναι δεδομένο ότι οι καθημερινές μετακινήσεις του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτών θα μπορούσαν να γίνονται με ποδήλατο. Γλιτώνεις χρόνο, χρήμα-πολύ σημαντικό στις μέρες μας που η βενζίνη έχει φτάσει στα ύψη, ταλαιπωρία, ενώ παράλληλα αθλείσαι και συνάμα είσαι eco-friendly, ορολογία τόσο της μόδας στις μέρες μας που όμως περιορίζεται στο να τρώμε βιολογικά προιόντα σε glamorous εστιατόρια, κοινώς στην οικολογία για λίγους, όσους αντέχει η τσέπη τους.

Από πού να ξεκινήσει και πού να σταματήσει κάποιος που θέλει να μιλήσει για το ποδήλατο, τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας αλλά και για τις βελτιώσεις που χωράνε στις πόλεις μας ώστε να γίνει το όνειρο πολλών συνανθρώπων μας πραγματικότητα. Το να μιλήσει κανένας για την ανάγκη για ποδηλατόδρομους είναι γραφικό από τη στιγμή που περιορίζεται σε κινήσεις εντυπωσιασμού δημάρχων οι οποίοι αρκούνται στο να φτιάξουν ένα δρομάκι 500 μέτρων στην καλύτερη περίπτωση, μόνο και μόνο για να διαφημίσουν την δήθεν ευαισθησία τους, κοινώς για ψηφοθηρικούς λόγους. Γιατί δεν είναι μέτρο αλλά ημίμετρο η κατασκευή ‘διαδρόμων’ (ουσιαστικά περί τέτοιων πρόκειται) μέσα στα πεζοδρόμια προοριζόμενων για χρήση από τους ποδηλάτες, αφού ίσα-ίσα που χωράνε οι ρόδες να πατήσουν πάνω σε αυτούς. Επίσης κανένας δεν σκέφτεται την πρόσβαση στους ‘ποδηλατόδρομους’ αυτούς, ωραία κάτι έφτιαξε ο δήμαρχος αλλά αν πρόκειται να ρισκάρεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα στη διαδρομή μέχρι να φτάσεις εκεί προκειμένου να κάνεις περιστροφές γύρω-γύρω από 5 παγκάκια, δεν έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα. Πρέπει να καταγραφούν οι ανάγκες, να οριοθετηθούν οι προδιαγραφές, να μελετηθεί η προσβασιμότητα αλλά και η χρηστικότητα πριν αρχίσει κάποιος να κάνει σωστή δουλειά πάνω στο θέμα αυτό. Αν θέλουμε να μιλάμε για ποδηλατόδρομους, χρειάζεται συντονισμένη δράση πολιτείας-κράτους-δήμων-κοινοτήτων και πολιτών προκειμένου να γίνει σωστός προγραμματισμός και όχι σκόρπισμα χρημάτων απλά για το θεαθήναι, κυρίως όμως χρειάζεται να συζητήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, κάτι που φαίνεται να μην υπάρχει στις μέρες μας.

Η είσοδος των ποδηλάτων στο Μετρό, ένα αίτημα όλων των φίλων του ποδηλάτου, έχει πλέον καταντήσει κοροϊδία. Τόσες πορείες και διαδηλώσεις γίνονται αλλά καμία ανταπόκριση από την πολιτεία. Το γεγονός όμως ότι όταν οι νεολαίοι βλέπουν κάποιον στον ηλεκτρικό με το ποδήλατο και τον ρωτάνε αγωνιωδώς αν επιτράπηκε η είσοδος και στο μετρό, κάτι σημαίνει γι αυτή τη γενιά και καλό είναι να την αφουγκραστούν οι κρατούντες, μιας και το αύριο της χώρας μας έχει αιτήματα και δικές του προδιαγραφές για το μέλλον του, όμως οι κοντόφθαλμοι-φοβικοί που ασκούν την εξουσία μοιάζουν να κωφεύουν απέναντι σε αυτή τη γενιά, ακόμα και στο πώς εκείνη επιλέγει να μετακινείται.

Ποδήλατο πορεία 2Είναι όμως την ίδια στιγμή ενθαρρυντικό το γεγονός ότι στους δρόμους βλέπει κανείς όλο και περισσότερους νεολαίους να κινούνται με το ποδήλατο. Από τα πιτσιρίκια στις γειτονιές της πόλης, τους μαθητές με τη σάκα στην πλάτη το πρωί, τους φοιτητές, ακόμα και εργαζόμενους με τα laptop τους, όλοι εκείνοι οι συνάνθρωποί μας φαίνεται ότι έχουν λάβει το μήνυμα. Ποιο μήνυμα;

Εκείνο που μας ωθεί σε ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής με την άθληση να γίνεται βίωμα της καθημερινότητας, μιας και ο ελεύθερος χρόνος σήμερα για το μαθητή αλλά και τον εργαζόμενο νέο είναι πολύ περιορισμένος οπότε, συνδυάζοντας τις μετακινήσεις του με την γυμναστική, έχει σωματικά αλλά και χρονικά οφέλη.

Εκείνο που σχεδόν μας παρακαλεί να ελαττώσουμε  όσο το δυνατόν περισσότερο την εκπομπή ρύπων και από τα αυτοκίνητά μας και να στραφούμε σε πιο οικολογικά μέσα μεταφοράς.

Οι νέοι πλέον ‘απαιτούν’ να ζουν σε πόλεις πιο ανθρώπινες, πιο όμορφες αισθητικά, οι οποίες συνδυάζουν τις ευκαιρίες μιας μεγαλούπολης με την ποιότητα ζωής στην επαρχία. Θέλουν ανά πάσα στιγμή να μπορούν να πάνε ‘κάπου’, χωρίς να αγχώνονται για το πόση ώρα θα περάσουν μποτιλιαρισμένοι στην κίνηση, ακούγοντας την ηχορύπανση από τις κόρνες αλλά και από τα ραδιόφωνα των διπλανών τους αυτοκινήτων.

Ζητάνε δηλαδή το αυτονόητο: ασφαλείς και γρήγορες μετακινήσεις, υγιέστερες περιβαλλοντικές συνθήκες, δικαίωμα στην άθληση ακόμα και στο δρόμο.

Γι αυτό και ‘συνασπίζονται’ σε γκρουπ και διεκδικούν το ποδήλατο να μπει στην καθημερινή μας ζωή. Μήπως κάτι ξέρουν περισσότερο μιας και σκέφτονται με πολύ πιο καθαρό μυαλό απ’ ότι η λίγο-πολύ αλλοτριωμένη παλαιότερη γενιά κι ίσως θα έπρεπε έστω και για λόγους φρεσκάδας, να αφουγκραστούν τις ανάγκες της οι ιθύνοντες;

"… Το ποδήλατο δεν είναι «αμαρτία». Είναι μια εναλλακτική προσέγγιση στον τρόπο ζωής που έχει γίνει ανυπόφορος. Εκτός από τη σωματική άσκηση, δεν επιβαρύνει την κυκλοφορία και το περιβάλλον με τους ρύπους που εκπέμπουν τα αυτοκίνητα. Αντί για τα μεγάλα, πολυτελή και θωρακισμένα αυτοκίνητα, με τα οποία έχουμε ταυτίσει τα πρόσωπα εξουσίας, μακάρι και στη χώρα μας οι πολιτικοί και ειδικότερα οι ηγέτες να έδιναν ένα διαφορετικό πρότυπο ζωής, κυκλοφορίας και μεταφοράς. Πιο απλό, πιο προσιτό,  λιγότερο ρυπογόνο…." Από τη συνέντευξη του Γιώργου Παπανδρέου στον ‘Κόσμο του Επενδυτή'

Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία