Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ >   Εικόνες από το σήμερα >   Σκιαγραφήσεις >   Δεν είμαι η πατρίδα σου, τα ελληνικά δεν είναι η γλώσσα σου, δεν ανήκεις πουθενά… 

Δεν είμαι η πατρίδα σου, τα ελληνικά δεν είναι η γλώσσα σου, δεν ανήκεις πουθενά…


Δεν είναι μια υποχρέωση μας ως πολίτες και κοινωνία, να μην δεχόμαστε τον έκδηλο γραφειοκρατικό και φοβικό ρατσισμό απέναντι στα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, είναι απλά αλληλεγγύη και σεβασμός της ανθρώπινης υπόστασης. Είναι η απάντηση μας στις μίζερες αντιλήψεις για το διαφορετικό, είναι η προάσπιση του ήθους και της ανθρωπιάς, είναι η κληρονομιά μας πολύ πιο πέρα από την έννοια της φιλοξενίας.

"… ναι, υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες στη χώρα μας, κι αυτοί πρέπει να ενταχθούν συστηματικά στις δομές, να αισθανθούν ότι είναι Έλληνες πολίτες, όπως πάρα πολλοί Έλληνες πολίτες αισθάνονται ότι είναι πολίτες, και διαπρεπείς πολίτες, της Γερμανίας, της Αμερικής, της Σουηδίας, της Αυστραλίας, του Καναδά, της Νότιας Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, που προσέφεραν στις κοινωνίες εκεί, που μετέφεραν πολιτισμό, που στήριξαν την παραγωγή, που ανέδειξαν τον Ελληνισμό. Το ίδιο κι εδώ, ιδιαίτερα για τη δεύτερη γενιά, που δεν ξέρει άλλη πατρίδα. Η μόνη πατρίδα που ξέρει είναι η Ελλάδα. Αυτή είναι η πατρίδα τους. Κι εμείς, τους κρατάμε σε μια γκρίζα κατάσταση, με τραγικές κοινωνικές συνέπειες…" - από τη συνέντευξη Τύπου του Γιώργου Παπανδρέου (Ζάππειο 27/5)

Επιτέλους να αρθεί αυτή η απίστευτη βάρβαρη ανισότητα σε βάρος παιδιών μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ. Υπογραμμίζουμε την έκκληση στα πλαίσια της εκστρατείας «Ενάντια στο ρατσισμό από την κούνια», με πρωτοπόρο την Ένωση Αφρικανών Γυναικών, που έχει ως εξής: «Τα χρόνια περνάνε και τα παιδιά που αποτελούν τη δεύτερη γενιά μεταναστών/τριών είναι πια αναπόσπαστο τμήμα των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν τον τόπο. Πολλά γεννήθηκαν στην Ελλάδα, άλλα ήρθαν πολύ μικρά. Όλα φοιτούν στα ελληνικά σχολεία και μιλούν τα ελληνικά ως πρώτη τους γλώσσα. Όμως, το ελληνικό κράτος αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα. Σε όσα παιδιά γεννιούνται εδώ, αρνείται ακόμα και το πιο στοιχειώδες, το απλό πιστοποιητικό γέννησης! Οι συνέπειες είναι δραματικές: Αφού δεν εγγράφονται στα δημοτολόγια, δεν μπορούν να αποκτήσουν πιστοποιητικό ότι γεννήθηκαν σ’ αυτή τη χώρα. Έτσι είναι μετέωρα, χωρίς χαρτιά και χωρίς διαβατήριο, αφού μετά τα 18 τους χρόνια πρέπει ξαφνικά να αποδείξουν ότι έχουν εισέλθει και διαμένουν νόμιμα στη χώρα! Δηλαδή, καταδικασμένα στην καθημερινή ανασφάλεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό!»

Οι διαπιστώσεις αυτές εγείρουν τη συνείδηση μας. Ας σταθούμε στα όσα με λιτό τρόπο σκιαγραφεί η blogger Ellie στο post της 'Όχι στο ρατσισμο από κούνια' - εκδήλωση και στο post του Γκαζμέτ Καπλάνι ‘Τρεις σκηνές σε μία πόλη...’.

Διαβάστε και  τις σχετικές αναφορές μας:

  - Ίσα δικαιώματα για όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα!
  - Λέμε "Όχι στο ρατσισμό από τη κούνια"!!!

Δείτε τις φωτογραφίες από την εκδήλωση ενάντια στο ρατσισμό από τη κούνια στο Photostream του papandreou.gr στη συλλογή ‘Αλληλεγγύη και Πολιτισμός’.

                           Banner ΕΑΓ

Μιλήσαμε με τη Λορέτα Μακόλει, πρωτοπόρο στη προσπάθεια να αποδοθεί αυτό που τους ανήκει σε αυτά τα παιδιά και Πρόεδρο της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, για το θέμα των μεταναστών 2ης γενιάς και τις απαράδεκτες, ουσιαστικά «αποικιοκρατικές» αντιλήψεις της Ελληνικής Πολιτείας. Ένας διάλογος σε βάθος που δεν κρύβει τα πραγματικά προβλήματα, που εστιάζει στις αντιλήψεις που δεν συνάδουν με μια χώρα που σέβεται το πολιτισμό της, την έκδηλη αδιαφορία και εμπεριέχει προτάσεις για ένα πρώτο βήμα, δίκαιης και ηθικά σωστής, επίλυσης του προβλήματος.

- Έχουν τα παιδιά και οι έφηβοι γνώση της κατάστασης στην οποία βρίσκονται χωρίς χαρτιά και χωρίς διαβατήριο, αφού μετά τα 18 τους χρόνια πρέπει ξαφνικά να αποδείξουν ότι διαμένουν νόμιμα στη χώρα; Έχουν μια πατρίδα που η ίδια δεν αναγνωρίζει ότι είναι πατρίδα των;

Λορέτα Μακόλει: Από το 2005 που δημιουργήσαμε την οργάνωση μας, την «Ένωση Αφρικανών Γυναικών»,  όχι μόνο προσπαθήσαμε να αναδείξουμε τα κρίσιμα αυτά προβλήματα αλλά και να ενημερώσουμε, πέρα από τη δική μας κοινότητα, και την ελληνική κοινωνία.

Όσο για τα παιδιά και τους έφηβους παραπάνω από την ενημέρωση, θα έλεγα, αυτό που χρειάζονται είναι μια προετοιμασία. Γιατί, φανταστείτε, ένα παιδί που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, ζει εδώ και δεν έχει ποτέ γνωρίσει άλλη πατρίδα, πηγαίνει στο σχολείο όπου η πρώτη γλώσσα που θα μάθει να γράφει και να διαβάζει θα είναι η ελληνική, έχει φίλους, έχει ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία, φτάνει στα 18 του και ξαφνικά η χώρα του, μέσω της νομοθεσίας της, του δηλώνει: «δεν είμαι η πατρίδα σου, τα ελληνικά δεν είναι η Φωτό 1γλώσσα σου, δεν ανήκεις πουθενά. Τώρα, πρέπει να μου αποδείξεις ότι διαμένεις μόνιμα στη χώρα, είσαι, στα 18, επαναλαμβάνω, υποχρεωμένος να έχεις εργασία και να πληρώνεις τα ένσημά σου».  Η χώρα τους, τούς απαγορεύει να έχουν παρελθόν, παρόν αλλά και μέλλον.

Πρέπει, επίσης, να προετοιμάσουμε και τους γονείς αυτών των παιδιών γιατί αυτοί καλούνται να βρουν τα απαραίτητα χαρτιά και πιστοποιητικά γεννήσεως από τις χώρες που οι ίδιοι κατάγονται, που έφυγαν διωγμένοι από πολέμους, κι ας έχουν, γεννήσει τα παιδιά τους στην Ελλάδα. Αυτοί οι γονείς δεν ξέρουν αν τους έχουν απομείνει συγγενείς στον τόπο καταγωγής, μπορεί να αγνοούνται, να βρίσκονται σκορπισμένοι σε άλλες χώρες… Αυτοί οι γονείς δεν έχουν φυσικά πια πρόσβαση στο σύστημα του τόπου καταγωγής τους, δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει, στις περισσότερες περιπτώσεις ότι επίσημο έγγραφο μπορούσαν να ζητήσουν είναι χαμένο, κατεστραμμένο, λόγω και των συνθηκών.

Τι χαρτιά λοιπόν να ζητήσουν; Εφόσον τα παιδιά τους δεν γεννήθηκαν εκεί αλλά εδώ. Και η ελληνική Πολιτεία που στηρίζεται στη δημοκρατία και στους νόμους, ζητάει ψεύτικα πιστοποιητικά, πιστοποιητικά που ξέρει ότι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν. Το μόνο που έχουν αυτοί οι γονείς, όταν γεννάνε τα παιδιά τους στην Ελλάδα είναι μια ληξιαρχική πράξη.

- Πως αισθάνονται τα παιδιά γνωρίζοντας ότι μεγαλώνουν, σπουδάζουν, εργάζονται σε μια κοινωνία, σε μια χώρα στην οποία, μετά τα 18, δεν έχουν δικαίωμα ψήφου και κανένα δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής; Πως νιώθουν που δεν έχουν λόγο για όσα επηρεάζουν άμεσα τη ζωή τους, που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για το μέλλον τους ή πιο σωστά δεν μεριμνούν, χωρίς εκείνα να χουν το αυτονόητο, δηλαδή ότι υπάρχουν ως πολίτες αυτής της χώρας;

Λορέτα Μακόλει: Τα παιδιά αφού πρώτα έχουν δημιουργήσει πραγματικούς και ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα, έχουν πλήρως ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία και συμμετέχουν με όποιον τρόπο μπορούν, φτάνουν στα 18 για να αισθανθούν ότι δεν υπάρχουν και ότι δεν τα υπολογίζει κανείς. Βιώνουν το ρατσισμό και τον αποκλεισμό και όλες αυτές τις πρωτοφανείς διαχωριστικές πρακτικές, όπως και οι υπόλοιποι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα.

Το κράτος και οι νομοθέτες μάς βλέπουν σαν «επιχείρηση», όταν το παράβολο κοστίζει 1470 ευρώ, το οποίο είναι το υψηλότερο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όταν μπορεί να μας απορρίψει χωρίς αιτιολογία την αίτηση πολιτογράφησης. Ξέρετε, ζω στην Ελλάδα πάνω από είκοσι χρόνια και αισθάνομαι ακόμη πολίτης δεύτερης κατηγορίας, αισθάνομαι ακόμα αβεβαιότητα και ανασφάλεια για το μέλλον μου, και κυρίως γι’ αυτό των παιδιών μας. Ενώ φορολογούμαι και είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου απέναντι στο κράτος, αυτό με αντιμετωπίζει άνισα και άδικα.

Φωτό 2Τα παιδιά μας όπως κι εμείς βιώνουμε καθημερινά τον ρατσισμό και τον αυταρχισμό, την καταστολή και τη βία. Ζούμε έναν παραλογισμό που δεν έχει τελειωμό.

Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα. Πολλές φορές οι ιδιοκτήτες σπιτιών αρνούνται να μας κάνουν συμβόλαια για τα σπίτια που ενοικιάζουμε, εμείς όμως τα χρειαζόμαστε γιατί μας τα ζητούν οι κρατικές υπηρεσίες. Στις εργασίες μας δεν μας βάζουν ένσημα. Και αυτό θέλω να το τονίσω γιατί αφορά μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και όχι μόνο τους μετανάστες. Κάποιοι κατηγορούν τους μετανάστες ότι παίρνουν τις δουλειές από τους Έλληνες. Θα έλεγα ότι εμείς καλούμαστε τις περισσότερες φορές να κάνουμε τις δουλειές που οι Έλληνες δεν κάνουν. Οικιακοί βοηθοί, αναλαμβάνουμε να προσέχουμε ηλικιωμένους αρρώστους πολλές φορές να ζούμε και μαζί τους. Νομίζω ότι η ιστορία με την κυρία Κούνεβα είναι δυστυχώς ένα τρανό παράδειγμα τι μπορεί να συμβεί όταν μία μετανάστρια εργάτρια αποφασίζει να ζητήσει αυτά που δικαιούται.

Προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να μην αφήσουμε τα παιδιά μας να δηλητηριαστούν από την ανισότητα ή το ρατσισμό. Εξάλλου τα παιδιά δεν τα καταλαβαίνουν αυτά, οι μεγάλοι τους τα μαθαίνουν. Προσπαθούμε τα παιδιά μας να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, να μορφωθούν, να έχουν ένα καλύτερο μέλλον αλλά στα 18 τους, σε μια ηλικία τόσο σημαντική και δημιουργική, το κράτος έχει αποφασίσει να μην τους δώσει το δικαίωμα της επιλογής, να μην τους δώσει το δικαίωμα της ψήφου ή το δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής.

Κατάγομαι από την Σιέρα Λεόνε, μια χώρα που την μάτωσαν οι αποικιοκράτες, εκεί μας είχαν σκλάβους με αλυσίδες στα πόδια, τώρα όμως είμαστε οι σύγχρονοι σκλάβοι, μπορεί να μην έχουμε αλυσίδες αλλά ο θόρυβος της αλυσίδας ακόμα δεν έχει φύγει από τα αυτιά μας.

- Η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η συλλογή υπογραφών είναι ένα πρώτο βήμα. Προφανώς όμως δεν αρκεί αυτό. Τι άλλο χρειάζεται για να κινητοποιηθούν οι πολίτες και τα κόμματα;

Λορέτα Μακόλει: Η «Ένωση Αφρικανών Γυναικών» εδώ και πέντε χρόνια οργανώνει εκστρατείες ενημέρωσης. Ξεκινήσαμε μαζί με άλλες γυναικείες οργανώσεις και το Δίκτυο μεταναστών την καμπάνια «Όχι στον ρατσισμό από την κούνια», πραγματοποιήσαμε διάφορες εκδηλώσεις, πορείες, δώσαμε συνεντεύξεις στα ΜΜΕ και ξεκινήσαμε τη συλλογή υπογραφών.

Πρόσφατα, ο Δήμαρχος Καισαριανής, σε μια συμβολική τελετή έγραψε στο Δημοτολόγιο, για πρώτη φορά, την Κοκούα, ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ και οι γονείς της είναι από την Γκάνα. Αυτές οι προσπάθειες έχουν αποδώσει πιστεύω γιατί όχι μόνο έχουμε ενημερώσει και ευαισθητοποιήσει τους πολίτες αλλά στέκονται και στο πλευρό μας, σ’ έναν κοινό αγώνα

Φωτό 3Τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, υπάρχει ανάγκη για ουσιαστικές αλλαγές στη μεταναστευτική πολιτική και νομοθεσία. Πριν μερικούς μήνες, η Ελληνική Ένωση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου παρουσίασε ένα σχέδιο νέου Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας. Εμείς ήμασταν εκεί και ακούσαμε τις προτάσεις της. Και συμφωνούμε: «Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι».  

Έχουμε επίσης, έρθει σε επαφή με όλες τις πολιτικές δυνάμεις που μας δέχτηκαν εκφράζοντας τις θέσεις μας σ’ έναν διάλογο γόνιμο. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας από τους πρώτους πολιτικούς που υπέγραψε την καμπάνια μας. Έχει μιλήσει για την ένταξη των μεταναστών και έχει διατυπώσει πολλές φορές συγκεκριμένες προτάσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων και την ισότιμη συμμετοχή μας. Δυστυχώς, και η τωρινή και η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έκαναν ουσιαστικό διάλογο, δεν προχώρησαν σε νόμους που θα μπορούσαν σήμερα να εγγυηθούν τα θεμελιώδη δικαιώματα στους μετανάστες αυτής της χώρας και κυρίως σε μια νέα γενιά, παιδιά ελλήνων και μη, που δικαιούται να ζήσει χωρίς προκαταλήψεις και αποκλεισμούς. 

Θα ήθελα, ως Πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, να προτείνω στο Γιώργο Παπανδρέου, να ξεκινήσει μια Πρωτοβουλία καλώντας εκπροσώπους μεταναστευτικών οργανώσεων, φορέων που ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά για να συνεχίσουμε το διάλογο, να του καταθέσουμε και τις δικές μας προτάσεις. Το μεγαλύτερο στοίχημα που θέλουμε να κερδίσουμε είναι να περπατήσουμε όλοι μαζί ενωμένοι! Για αυτό και σας προσκαλούμε από τις 13 έως τις 15  Ιουνίου, κάθε απόγευμα από τις έξι και μετά, στην Πλατεία Αμερικής, στην εκδήλωση «Αλληλεγγύη και Πολιτισμός» που διοργανώνει η ένωση μας.

Κλείνοντας αυτή τη παρουσίαση και επειδή σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας, αυτά τα παιδιά που τα κρατάμε σε ένα no man’s land, οφείλουμε να συνυπογράψουμε τη καμπάνια «Όχι στο ρατσισμό από τη κούνια» για να εκδίδονται Πιστοποιητικό Γέννησης από τους Δήμους, για τα παιδιά των μεταναστών και μεταναστριών που γεννιούνται στην Ελλάδα εδώ και να μετάσχουμε στο 2ο Φεστιβάλ «Αλληλεγγύη και Πολιτισμός».

Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία