Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Γιώργος Α. Παπανδρέου - Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς - π. Πρωθυπουργός
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Σελίδα >   ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ >   Εικόνες από το σήμερα >   Σκιαγραφήσεις >   Ένας αγώνας που δίνει αξία στη ζωή 

Ένας αγώνας που δίνει αξία στη ζωή

'Παρέμβαση'
'Παρέμβαση'

Κανείς δεν μπορεί να μένει αμέτοχος στο πρόβλημα των εξαρτημένων από ναρκωτικά ατόμων. Οι απόψεις ποικίλουν και είναι όλες σεβαστές, απαιτείται όμως να διαπαιδαγωγηθούμε, να βγούμε από τις φοβίες και τις προκαταλήψεις και να αντιμετωπίσουμε τους χρήστες με ανθρωπιά, έχουμε υποχρέωση να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας. Το ζητούμενο είναι ότι δεν μπορούμε να παραμείνουμε άπρακτοι και με κλειστά τα μάτια, το θέμα μας αφορά όλους, ως πολίτες, ως γονείς, ως κοινωνία. Υπάρχει ένα ζήτημα ενημέρωσης και πιο ευαισθητοποιημένης προσέγγισης ενός προβλήματος που δεν αφορά μόνο «τους άλλους» ή τον γείτονα και εμείς απλά… λιθοβολούμε. Μόδα ή όχι, ένας τρόπος διαφυγής, μία πλαστή μορφή ‘διασκέδασης’, ή όπως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρισθεί, η χρήση ναρκωτικών είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα που η δαιμονοποίηση του, σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει.

Η ενημέρωση σίγουρα, είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο της πρόληψης. Πρωτίστως στους γονείς και στις οικογένειες, ενισχύει την υποβοήθηση από το οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο διαδραματίζει ένα καθοριστικό ρόλο, τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και στο επίπεδο του εντοπισμού και της βοήθειας απεξάρτησης.  H χρήση ναρκωτικών δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, ο χρήστης δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως "περιθωριακός", αλλά ως εκείνος ο άνθρωπος που "χαίρει βοήθειας". Σε αυτό το θέμα, που είναι εξαιρετικά σοβαρό, διαπιστώνει κανείς και τον καίριο ρόλο που καλείται, στο πυρήνα του προβλήματος, να έχει η οικογένεια και το στενό περιβάλλον του χρήστη.

Στην αφετηρία μας σταθήκαμε στη μουσική εκδήλωση 'Η μουσική είναι ζωή και η ζωή είναι εντάξει', μια σεβαστή προσπάθεια, που είχε για στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για τη λειτουργία του Συλλόγου Οικογένειας του θεραπευτικού Προγράμματος της Εναλλακτικής Κοινότητας «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ». 

Ποιό είναι όμως το μήνυμα του Κέντρου Οικογενειακής Υποστήριξης και Συμβουλευτικής του θεραπευτικού προγράμματος "ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ":

                          Σύλλογος Παρέμβαση logo

"Αν αντιμετωπίσεις πρόβλημα χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών στην οικογένεια σου, η λύση μπορεί να ξεκινήσει από εσένα. Με τη κατάλληλη ενημέρωση και υποστήριξη μπορείς να βοηθήσεις τόσο τον εαυτό σου όσο και τον δικό σου άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό λειτουργεί Κέντρο Οικογενειακής Υποστήριξης και Συμβουλευτικής που ανήκει στο θεραπευτικό πρόγραμμα «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» του ΚΕ.ΘΕ.Α. (Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων).

Το θεραπευτικό πρόγραμμα «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» αποτελεί μια ολοκληρωμένη θεραπευτική πρόταση για ενήλικους χρήστες εξαρτητικών ουσιών και τις οικογένειες τους, χωρίς να χρησιμοποιεί υποκατάστατες ή άλλες ουσίες. Περιλαμβάνει τρεις φάσεις: Συμβουλευτικό κέντρο, Θεραπευτική Κοινότητα και Κέντρο Κοινωνικής Επανένταξης που στοχεύουν στην ψυχική και σωματική απεξάρτηση και την κοινωνική ένταξη των εξαρτημένων. Βασικό στοιχείο της θεραπευτικής παρέμβασης σε όλες τις φάσεις του προγράμματος αποτελεί η συμμετοχή της οικογένειας.

Στο Κέντρο Οικογενειακής Υποστήριξης και Συμβουλευτικής του θεραπευτικού προγράμματος «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» απευθυνόμαστε στο στενό οικογενειακό και προσωπικό περιβάλλον των εξαρτημένων, δηλαδή στους γονείς, τα αδέλφια, τους συγγενείς ή τους συντρόφους τους που ζητούν ενημέρωση και υποστήριξη, ώστε να αντιμετωπίσουν του πρόβλημα."

Τα ερωτήματα πολλά, όχι ως προς τη λειτουργία του Κέντρου, αλλά ως προς τη στάση ζωής όλων μας στο θέμα και αναζητήσαμε, μέσα από μια συνέντευξη με τις κυρίες Γεωργία Σούφτα και Δομνίκη Νικολακοπούλου, του ΔΣ του Συλλόγου Οικογένειας του θεραπευτικού Προγράμματος της Εναλλακτικής Κοινότητας «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», να θίξουμε πτυχές ανθρώπινες, με όλο το σεβασμό που νιώθουμε απέναντι στους συνανθρώπους μας χρήστες και τις οικογένειες τους:

Ερώτηση: Πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίσει κανείς τη κοινωνική προκατάληψη απέναντι στο χρήστη και στη οικογένεια του, αυτό το στιγματισμό που πηγάζει από την άγνοια, το φόβο, την εφήμερη αντίληψη περί σωστού και λάθος και πρωτίστως τη μονομερή και μονόπλευρη καταδίκη που "πιστεύει" ότι ταυτίζεται με τη συλλογική εικόνα, χωρίς δικαίωμα άποψης, χωρίς δικαίωμα στη ζωή, για αυτούς που περιθωριοποιεί;

Ο Σύλλογος Οικογένειας: Στη γνωστοποίηση, της χρήσης ενός παιδιού, μέσα στην οικογένεια, οι πρώτοι που αντιδρούν αρνητικά και με προκατάληψη, είναι οι ίδιοι οι γονείς και τα αδέρφια του/της χρήστη/τριας. Αισθάνεσαι φόβο, ντροπή, τύψεις, ανασφάλεια. Αυτό είναι συνυφασμένο με το Σύλλογος Παρέμβαση 2γεγονός ότι όσο και αν έχεις εκτεθεί στο εξωτερικό σου περιβάλλον σε παρόμοιες καταστάσεις, έχεις τη λανθασμένη σιγουριά ότι η χρήση είναι κάτι που δεν θα περάσει μέσα από τη δική σου πόρτα. Νομίζοντας λοιπόν ότι έχουμε μεγαλώσει μέσα σε «υγιείς οικογένειες», κατά την αντίληψη μας πάντα, θεωρούμε σωστή πορεία ζωής, να μορφωθείς, να μάθεις ξένες γλώσσες, οπωσδήποτε να πας στο Πανεπιστήμιο, να έχεις αξιόλογη δουλειά, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά. Αυτές είναι οι επιθυμίες των ενηλίκων για τα παιδιά τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τη γνώμη, τις δυνατότητες, την ιδιοσυγκρασία και τις επιθυμίες των παιδιών τους για τη ζωή τους.

Από τα παραπάνω προκύπτει και η αρνητική συμπεριφορά του ευρύτερου κύκλου της οικογένειας, οι οποίοι θεωρούν την οικογένεια και τον χρήστη αποτυχημένους και τον χρήστη ως «ίωση». Καταδικάζεται η οικογένεια και ο χρήστης στην απομόνωση, η οποία σε συνθλίβει ψυχολογικά. Το θεωρούν ντροπή να σε ρωτήσουν αν κάνεις κάτι για να λύσεις το πρόβλημα. Γεμίζεις ενοχές για τη συμπεριφορά σου, μέσα στην οικογένεια σου, προσπαθείς να ρίξεις τις ευθύνες σου στους άλλους ενώ πρέπει να αναλάβεις το δικό σου μερίδιο ευθύνης και αυτό έχει αντίκτυπο στον εαυτό σου, στον/στην σύντροφο σου και στα παιδιά σου. Καταναλώνεσαι στο «γιατί;» αντί να βρεις τη βοήθεια που χρειάζεται η οικογένεια και ο χρήστης.
 
Ερώτηση: Πως είναι να βγαίνει ο γονιός του χρήστη από τις σκιές της απομόνωσης, του φόβου, των τύψεων, του θυμού, της ντροπής; Βρίσκει την κατανόηση και την αλληλεγγύη που χρειάζεται; Απαλλάσσεται από το "ηθικό βάρος" των τύψεων και της ντροπής, ηθικοπλαστικές εκφάνσεις μιας κοινωνίας που απέχει από το να βοηθήσει και να συμπράξει στην εξεύρεση λύσεων και απλά περιορίζεται στο στιγματισμό;

Ο Σύλλογος Οικογένειας: Όταν λοιπόν συνειδητοποιείς ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, το οποίο πρέπει να λυθεί με άμεσα και δραστικά μέτρα, τότε αρχίζει η κινητοποίηση. Τα ναρκωτικά δεν έχουν χρώμα, θρησκεία, πολιτικά πιστεύω, γένος, μόρφωση, επάγγελμα. Σε ομάδα σε Κέντρο οικογενειακής υποστήριξης ανέφερε κάποια κυρία ότι αισθάνεται υποδεέστερη των άλλων μελών γιατί δεν έχει σχολική μόρφωση και κάνει χειρωνακτική εργασία. Δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι όλοι όσοι βρισκόμαστε σε θεραπευτική διαδικασία, είμαστε όλοι το ίδιο, μορφωμένοι ή μη, με καταξιωμένα επαγγέλματα ή όχι. Οι γονείς πρώτοι πρέπει να ζητήσουν βοήθεια, από τους ειδικούς φορείς, για να δυναμώσουν τους εαυτούς τους και να μπορέσουν μέσα από αυτή την ενδυνάμωση να βοηθήσουν το παιδί τους να μπει στη θεραπευτική διαδικασία. Στη θεραπευτική διαδικασία συνειδητοποιείς ότι, άσχετα με τα λάθη που έχεις κάνει ως γονιός/σύντροφος/αδελφός δεν έδωσες εσύ τα ναρκωτικά. Ήταν η επιλογή του ίδιου του χρήστη. Όταν αποδεχθείς εσύ ο ίδιος το πρόβλημα της χρήσης υπάρχουν άτομα στο οικογενειακό και φιλικό σου περιβάλλον, οι οποίοι θα σε στηρίξουν ψυχολογικά. Αλλά αυτή η παραδοχή είναι δύσκολη. Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που σε κρίνουν και δεν σέβονται το πόνο σου και αδιαφορούν. Έχεις όμως καταφέρει να το χειρίζεσαι και αυτό και δεν αφήνεις να σε πληγώνει πλέον.

Σύλλογος Παρέμβαση 3Μέσα από τις θεραπευτικές κοινότητες μαθαίνεις τις αδυναμίες να τις κάνεις δύναμη, δουλεύεις με τον εαυτό σου, κάνεις τον αγώνα σου για να σώσεις το παιδί σου και μέσα από αυτό τον αγώνα παίρνεις κουράγιο και δύναμη και υπερηφάνεια και συνεχίζεις. Η αλλαγή αυτή μεταφέρεται και στον χρήστη, ο οποίος βλέποντας τις αλλαγές μέσα στην οικογένεια κάνει παράλληλα το δικό του αγώνα να δώσει αξία και στη δική του ζωή.

Όταν ξεφορτωθείς τη ντροπή της χρήσης, γίνεται πιο ανθρώπινος και πιο ευαίσθητος σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και όταν υπάρχουν εκείνοι που σε αντιμετωπίζουν αρνητικά και «ρατσιστικά», ακόμη και αυτό, σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις τον αγώνα. Το κάνεις για να σώσεις τη ζωή ενός παιδιού. Και αυτό αξίζει.
 
Ερώτηση: Η στήριξη των οικογενειών, των συντρόφων και πρωτίστως των παιδιών που είναι σε χρήση ή σε θεραπευτική διαδικασία οφείλει να είναι δεδομένη. Όμως αυτό δεν ισχύει, η κοινωνία μας, σε ένα μεγάλο μέρος της συνεχίζει να διατρέχεται από σύνδρομα που κυμαίνονται από την αδιαφορία μέχρι την απόρριψη. Ποιο είναι το μήνυμα που πρέπει να περάσουμε στους συμπολίτες μας και πρωτίστως σε αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν ανάλογο θέμα;

Ο Σύλλογος Οικογένειας: Το μήνυμα που πρέπει να περαστεί προς όλους ανεξαρτήτως είναι ότι ο καθένας από μας που ζει μέσα στο πρόβλημα της χρήσης, είναι ότι είμαστε άνθρωποι που έχουμε αξίες, περηφάνια, αξιοπρέπεια, αισθήματα και δεν είμαστε παρίες. Και να είμαστε «παρίες», έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε τον τρόπο ζωής που μας αρέσει. Και αν ακόμα τα παιδιά μας θελήσουν να συνεχίσουν να ζουν με τη χρήση, η επιλογή θα είναι δική τους. Θα το δεχτούμε, όσο και αν μας πονάει, αλλά δεν θα το επιτρέψουμε μέσα στο σπίτι μας.

Κανένας ποτέ δεν πρέπει να αισθάνεται πολύ σίγουρος ότι το θέμα της χρήσης δεν θα τον αγγίξει. Πρέπει να υπάρχει συνεχής ενημέρωση και επαγρύπνηση από νεαρά ηλικία για το θέμα των ναρκωτικών, που καταστρέφει τη νεολαία μας. Πρέπει να καταλάβουνε όλοι ότι με υπομονή, επιμονή, θέληση, κουράγιο, θάρρος, με πολλή αγάπη και τα χέρια ενωμένα, όλοι ανεξαρτήτως – χρήστες και μη – μπορούμε να αντισταθούμε και να νικήσουμε τον εφιάλτη των ναρκωτικών.

Κορυφή Σελίδας
Αρχική Σελίδα | Ποιος Είναι | Σχετικά | Όροι Χρήσης | Δήλωση Απορρήτου | Επικοινωνία